Η Πολυαναμενόμενη επίσκεψη στον ψυχίατρο.(Μέρος Βου) Τσίπουρο
Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007
(Μέρος α)
Μια μεγαλόσωμη φιγούρα κοντοστάθηκε στην πόρτα. Ένας παχουλός, μάλλον πολύ παχουλός άντρας βρίσκονταν απέναντί μου. Είχε μακριά μάυρα μαλλιά, πιασμένα αλογοουρά ενώ το μισό πρόσωπό του καλύπτονταν από πυκνά μαύρα γένεια. Ήταν ο άντρας που είχα δει πριν να κουβαλάει τη γουρουνοκεφαλή. Στο ένα του χέρι κρατούσε κάτι σαν καραφάκι και στο άλλο δυο ποτηράκια. Ανακάτευα τα μαλλιά μου από νευρικότητα όταν αποπειράθηκα να πω "καλημέρα"...- Ε.. Κ#λμ*#αρ...
- Ναι, ναι ε... Ρε συ τζενάραααα. Πετάξου πάνω και πες τον Τάκη να κάνει μια ποικιλία και φέρτην εδώ να τσιμπάμε με τον Narita, να κατεβαίνει το τσίπουρο.
Παράδοξο πρώτο: Η ώρα ήταν 10:30 π.μ... Τσίπουρο; Έλεος.
Παράδοξο δεύτερο: Το ραντεβού το έκλεισα την προηγούμενη μέρα από το τηλεφωνο, με μια καλοσυνάτη κυρία (μάλλον η κα Τζένη). Ωραία μέχρι εδώ. Πού είναι το παράδοξο- Την ώρα που έλεγα το όνομά μου, η καλοσυνάτη κυρία είχε ήδη κλείσει το τηλέφωνο. Τώρα και οι δύο μου απεθύνονταν με το όνομά μου.
Παράδοξο τρίτο: Δεν υπήρχε κανένα τηλέφωνο στο χώρο.
- Λοιπόν θέλω να με αποκαλείς κυρ-Γιατρέ και να ξαπλώσεις εκεί στον καναπέ καθώς θα μου μιλάς.. Το χω δει σε ταινίες και θέλω να το δοκιμάσω.
Υπό άλλες συνθήκες θα γελούσα αλλά τώρα τον κοιτούσα με βλέμμα αγελάδας, μάλλον επειδή αδυνατούσα να κατανοήσω τι συμβαίνει.
Μου ανταπέδωσε το βλέμμα και για περίπου ένα λεπτό κοιταζόμασταν αμίλητοι.
- Ξέχνα το. Κάτσε.
- Ε-Ευχαριστώ. Βασικά...
- Πώς πάει;
- ... έχω έρθει γιατί...
- Α, ναι. Για πες τι έγινε χθες και πήρες την απόφαση να έρθεις τελικά;
Εντάξει όλο το σκηνικό γινόταν πια εξοργιστικά μεταφυσικό αλλά κάτι με τραβούσε ώστε να απαντήσω φυσιολογικά και στα σοβαρά.
- Η αλήθεια έιναι πως εδώ και δυο χρόνια, στριφογυρνούσε στο μυαλό μου το ενδεχόμενο να επισκεφτώ έναν ειδικό. Χωρίς να μου το έχει πει και κάποιος άλλος κατάμουτρα, από τα βλέμματά τους καταλάβαινα πως συμφωνούσαν όλοι από μέσα τους, πως κάτι με μένα δεν πήγαινε καλά. Ειδικά χθες είχα τις μαύρες μου οπότε...
- Α! Και συ είχες τις μαύρες σου; Και εγώ είχα χθες τις μάυρες μου. Δυο καλλίγραμμες βραζιλιάνες άστα να πάνε.
Το αμφίδρομο μεταξύ μας βλέμμα της αγελάδας ακολούθησε για άλλα δυο λεπτά.
Την άβολη ατμόσφαιρα διέκοψε ένα μεγάλο ξύλινο πιάτο γεμάτο αλλαντικά, που ακούμπισε στο γραφείο η γυναίκα που κάπνιζε το πούρο. Ανασηκώθηκα.
- Εμένα να με συγχωρείτε...
- Θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί.
Σάστισα. Με κοιτούσε πλέον κατάματα με τα σχιστά μάτια του. Μέσα τους μπορούσες εύκολα να διακρίνεις έναν πανέξυπνο άνθρωπο να χαμογελά ειρωνικά, γαλήνια, αξιολάτρευτα και καλοσυνάτα, όλα μαζί συνδυασμένα σε ένα απόκοσμο χαμόγελο.
Πήρε ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να γράφει.
- Αρχικά θα πάρεις αυτά.
Ηρεμιστικά σίγουρα, σκέφτηκα. Μα χωρίς να του εξηγήσω;
Μου'δωσε το χαρτί.
Διάβασα.
1.ένα πακέτο καπνό--
2.ένα πακέτο φιλτράκια--
3. ένα μπουκάλι νερό--
4.μια σοκοφρέτα--
- Λοιπόν, πετάξου εδώ απέναντι έχει ένα περίπτερο. Ορίστε και χρήματα. Σε παρακαλώ, με τη δουλειά από το πρωί ξεχάστηκα να πάρω.
Δεν πίστευα στα μάτια και τα αυτιά μου. Μια αναγούλα μου'ρθε από την οργή. Σηκώθηκα
- Συγγνώμη, αλλά μάλλον ήταν λάθος. Να με συγχωρείτε αλλά εγώ φεύγω...
- Narita, μη φεύγεις σε παρακαλώ. Θα τα περάσουμε όλα μαζί και θα τα αντιμετωπίσουμε. Όλα θα πάνε καλά... Συνεχίζεται
Υποσχέσου ότι θα'ναι το τελευταίο σου post ρεNarita
5 ευχήθηκαν το ίδιο, με τρόπο:
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
:):):)
Χμμμ... Μ'αρέσει έτσι όπως πάει ;-)
Κρέμομαι από τα χείλη σου αγαπητέ narita.Η μάλλον από τα πλήκτρα σου?
Ναι εκεί είμαι, πρόσεχε μη με πατήσεις καταλάθως!
Λοιπόν τελίκα νομίζω ότι οι καλύτερες ψυχαναλήσεις γίνονται με τσίπουρο και μεζέ.Κάτι ξέρει ο δικός σου.....περίμενε μη φεύγεις
Βρε τη Τζενάρα!!!
Αμέσως τα έκοψε τα σαλαμάκια!
Narita, σε προειδοποιώ: μετά το τσίπουρο τα πράγματα φαίνονται διπλά, και τα συναισθήματα πιάνουν κορυφές...
ΜΗΝ ΠΙΕΙΣ! Θα βλέπεις τον παχουλό γιατρό αγελάδα, την Τζενάρα κόμματο, άσε που μπορεί ξαφνικά να παρουσιαστεί και το τηλέφωνο...
Όσο για τα συναισθήματά σου...
Δεν ρίχνεις έναν υπνάκο εκεί στον καναπέ?
:)