Η πολυαναμενόμενη επίσκεψη στον Ψυχίατρο.
Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007
Ημιυπόγειο ιατρείο. Η είσοδος απ'έξω. Από πάνω ένα κρεοπωλείο. Στην ταμπέλα έγραφε καθαρά με μεγάλα γράμματα:
"Καλως τον, σε περίμενα." και από κάτω Ψυχίατρος πτυχιούχος Πανεπιστημίου...
έλειπαν τα υπόλοιπα γράμματα. Φαίνονταν σα να έχουν πέσει.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες μπροστά μου έβλεπα μόνο μια ξεβαμέννη, πράσινη ξύλινη πόρτα. Στο κέντρο της, δίπλα από το πόμολο ένα εξόγκωμα προς τα έξω. Σχεδόν είχε σπάσει σε εκείνο το σημείο. Εμοιαζε λες και κάποιος από τη μέσα πλευρά έπεσε με δύναμη πάνω στη πόρτα.
Στα δεξιά της πόρτας υπήρχε μια ψάθινη καρέκλα από αυτές που έχουν τα παραδοσιακά καφενεία. Πάνω της καθόταν μια υπερήλικη γυναίκα , καλοδιατηρημένη μάλλον, στο στόμα της κάτι καπνίζε. Μεγάλο, σκούρο και η μυρωδιά που ανέδυε απαίσια. Ο καπνός είχε βαρύνει όλη την ατμόσφαιρα. Για να φτάσεις στη πόρτα μπορούσες να κουνήσεις τα χέρια λες και ανοίγεις κουρτίνα από κρόσια. Δίπλα από την καρέκλα με την γυναίκα υπήρχε μια σιδερένια πόρτα. Μάλλον σαν πόρτα απο μεγάλο ψυγείο. Ξαφνικά ανοιξε και ένα ανατριχιαστικό κρύο γεμίσε κατευθείαν το χώρο. Από τη πόρτα βγήκε μια τεράστια γουρουνοκεφαλή. Την κρατούσε ένας μεγαλόσωμος άνδρας με άσπρη ποδιά γεμάτη αίματα. Ο κρεοπώλης από πάνω σκέφτηκα. Φαίνεται πως παλιά εδώ ήταν μόνο η αποθήκη του κρεοπωλείου. Ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος από το δρόμο σα να περνούσε ακριβώς από πάνω φορτηγό. Αλλά όχι μπορούσα να διακρίνω λέξεις μέσα σε αυτόν τον ήχο.
-..μέρα Θόδωρα.
Ναι ερχόταν από τη γυναίκα στην καρέκλα.
- Γάμησέ τα Τζενάρα.
Ο μεγαλόσωμος άνδρας με τη γουρουνοκεφαλή ανέβηκε τις σκάλες και βγήκε έξω.
- Είστε ο κύριος Narita;
-Μάλιστα, μάλιστα.
- Ο γιατρός σας περιμένει.
-Να περάσω;
-Τώρα πάει το κεφάλι λίγο πάνω και κατεβαίνει. Σε μισό λεπτάκι είναι κάτω.
Θα πρέπει να είχαν περάσει λίγα δευτερόλεπτα καθώς τώρα έβλεπα ξαφνικά δυο ζαρωμένα βαμμένα έντονα μωβ χείλη να κουνιούνται σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό μου.
-Είστε καλά; χλωμιάσατε ξαφνικά. Πιείτε λίγο από αυτό, θα σας κάνει καλό.
Μου το έβαλε στο στόμα. Ενα απαίσιο παχύρρευστο υγρό κύλισε στον οισοφάγο μου και μια γεύση σα χαλασμένο μπρόκολο κόλλησε στον ουρανίσκο μου...
-Μόνη μου το φτιάχνω. Κάθε πρωί. Αυγό, λικέρ, μέλι και κάτι που δεν αποκαλύπτω ποτέ. Κάπως καλύτερα;
Είμαι σίγουρος πως αν κοιτιόμουν στο καθρέπτη θα είχα αυτή τη φορά πρασινίσει.
-Περάστε αν είναι και καθίστε. Έχει και νερό μέσα αν θέλετε να πιείτε.
Η πόρτα όπως το περίμενα άνοιγε δύσκολα. Επίσης δεν ήθελα καθόλου να σκεφτώ τι θα μπορούσε να είναι αυτό το ύγρο που κόλλησε στα χέρια μου πιάνοντας το πόμολο. Το δωμάτιο ήταν κι αυτό όπως το φαντάστηκα. Ασφυκτικά μικρό και βρώμικο. Ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο έπιανε το μεγαλύτερο μέρος του χώρου, μια ψάθινη καρέκλα ήταν μπροστά από αυτό,ίδια με αυτή της Τζενάρας, κ ένας δερμάτινος ξεσκισμένος καναπές βρίσκοταν κολλητά με το γραφείο. Πάνω σε αυτό υπήρχαν στοίβες από χοντρά βιβλία και ένα αντρικό περιοδικό πάνω πάνω, μια μισοτελειωμένη τυρόπιτα και ένα μισοάδειο μπουκάλι ουίσκι. Δεν υπήρχε κενό ανάμεσα στο γραφείο και τον καναπέ ,κι αν κρίνω από τις πατημασιές που υπήρχαν σε αυτόν,θα έπρεπε να πατήσεις πάνω του για να βγείς από το γραφείο προς το υπόλοιπο δωμάτιο. Υπήρχε πράγματι στην άλλη μεριά του γραφείου ένα μηχάνημα νερού, από αυτά με τις φιάλες από πάνω και μια στίβα πλαστικά ποτηράκια από κάτω. Σκέφτηκα για λίγο να μην βάλω βλέποντας τα απειροελάχιστα σωματίδια να αιωρούνται μέσα στο νερό απειλητικά. Τι θα μπορούσε να είναι χειρότερο από το υγρό της Τζενάρας. Αυτή η ρητορική ερώτηση με έπεισε και αποφάσισα να βάλω. Πριν προλάβω να απλώσω το χέρι, η πόρτα άνοιξε. Ο γιατρός σκέφτηκα..........Συνεχίζεται
Υποσχέσου ότι θα'ναι το τελευταίο σου post ρεNarita
"Καλως τον, σε περίμενα."
Polu gelasa!Eidika auto htan ola ta lefta!