Πλακάκια μπάνιου

Βαριέμαι να ψάξω, αν και είμαι σίγουρος πως δεν υφίσταται η ύπαρξη τους. Ούτε υπάρχει η υπόσταση τους. Στη βιβλιογραφία, πάντα. Μόλις τώρα, δυο μαζί. Με τη μία. Σε κάθε πρώτη τρίτη και έβδομη ευκαιρία τα συνθλίβω. Συνήθως με χαρτί υγείας. Δεν έχω φτάσει σε σημείο οικειότητας με τη σοβαρότητα του θέματος ώστε να συνθλίβω με το χέρι. Τόπος δράσης αποκλειστικά τουαλέτα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι έχω πετύχει κανα δυο εκτός τουαλέτας. Το ένα εντός εκτός και επί τα αυτά και το άλλο στο σπίτι στη βέροια. Πουθενά αλλού και ποτέ. Μέγεθος ποικίλει. Από πολύ μικρό μέχρι μικροσκοπικό. Φτερά δύο, νομίζω. Χρώμα μαύρο. Θόρυβος μηδενικός. Ούτε καν κατά το λιώσιμο τους. Α ναι, αδιάβροχα, κατά συνείδηση. Θράσος απύθμενο. Νοημοσύνη μέτρια προς το ενοχλητικό. Αριθμός ποικίλει ανάλογα με τις χθεσινές κάθε φορά επιδόσεις μου. Το μεγαλύτερο μέρος τους αποτυπώνεται στο χαρτί αλλά αφήνουν στην επιφάνεια επαφής μας (συνήθως πλακάκι μπάνιου) ανεξίτηλο σημάδι. Σημάδι στυλ σημειώνω το ύψος μου με κάρβουνο σχεδίου. Το σκηνικό κρατάει μήνες. Δεν έχω μιλήσει πουθενά για αυτό. Τα πλακάκια του μπάνιου βέβαια είναι πλέον γεμάτα κάρβουνοσήμαδα. Και όλο και κάποιος κάποτε θα τα προσέξει. Όπως έκανα και εγώ χθες. Τα πρόσεξα με άλλο μάτι. Και είδα στα πλακάκια του μπάνιου γράμματα και σχήματα. Σχεδιαγράμματα τοποθεσίες ημερομηνίες και ώρες. Δεν έχω καταλάβει μέχρι τώρα τι εννοούν. Στο σύνολο τους. Προς το παρόν αγόρασα όπλο και άρχισα να γυμνάζομαι.